Thursday, October 22, 2015

ഹൃദയം മുറിഞ്ഞ ചോരത്തുള്ളികൾ

മൗണ്ട് ബ്ലാറ്റൻ പളളി കഴിഞ്ഞാൽ കുത്തനെയുളള ഒരിറക്കമാണ്. നിലമെല്ലാം ചെങ്കല്ല് പാകി മനോഹാരിതമായ അവിടെ നിന്നും നോക്കിയാൽ ഒരു ജലാശയംകാണാം. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ചെമന്ന് ലാവണ്യം പൊഴിച്ച് സൂര്യൻ ആ ജലാശയത്തെ മെല്ലെ മെല്ലെ ചുംബിക്കും. ആ മനോഹര അസ്തമയ ദൃശ്യം ആസ്വദിക്കാനായി പ്രകൃതി സ്നേഹികളെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന കുറെ മനുഷ്യർ അവിടേക്ക് വരാറുണ്ട്. അവിടെ നിന്നാണ് എപ്പോഴും പുഞ്ചിരി വിടർന്ന മുഖമുളള അവളെ ആദ്യമായി ഞാൻ കാണുന്നത്.

ഇന്ന്, അവസാനമായും....!

ജലാശയത്തിന് അരികിലുളള കൽപടവുകളിലൊന്നിൽ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന എന്നരികിലേക്ക് ഹെയർപിൻ കൊണ്ട് കുത്തിപ്പിടിച്ച ചുവന്ന റോസാപൂ മുടിയിൽ ചൂടി അവൾ വന്നു. പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ എന്നെ വിളിച്ചു

"സുധീ.."

"സെലീന.."

ഞാനൊന്നു
നെടുവീർപ്പിട്ടു.

"എത്ര നേരമായി വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു സുധീ..
ഇത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അവസാന കണ്ടുമുട്ടൽ ആയേക്കാം. അല്ലെ.. ഇനിയൊരുപക്ഷേ ഇങ്ങനെ സാധിക്കുമോ..?"

അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറക്കുന്നു. അവളുടെ ഓരോരോ നിശ്വാസങ്ങൾക്കു
മൊപ്പംത്രസിക്കുന്ന കണ്പീലികൾ. ഞാൻ നിശബ്ദനായി.

"ഞങ്ങൾ നാളെ കാനഡയിൽ പോകും. നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ സുധീ.."

ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരിക്കുന്നു. ചുണ്ടുകൾ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.

"സെലീനാ.."

ഞാൻ മെല്ലെ വിളിച്ചു.

"മ്മ്.." അവൾ കുറുകി.

"നമ്മൾ ആദ്യമായി കണ്ടതിവിടെ നിന്നല്ലേ. അവസാനമായും..?"

എന്റെ വാക്കുകൾ പിടഞ്ഞു. തൊണ്ട ഇടറി. വാക്കുകൾ വീണ്ടും സ്വരക്കൂട്ടി ചേർത്ത് നിർത്തി.

"നമ്മുക്ക് ഒന്നായിക്കൂടെ സെലീനാ.."

അവൾ മുഖം കൈകൾ കൊണ്ട് മറച്ചു. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. കണ്ണുനീർ കവിളിനെ സ്പർശിച്ചു. അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു

"അമ്മയും ചേച്ചിയും പോകാൻ റെഡി ആക്കുന്നു. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും. അവർ.."

അവളുടെ മുഖം ചുവന്ന് തുടുത്തു. ദയനീയമായ ഒരു നോട്ടം എനിയ്ക്ക് നേരെ ഉതിർത്തു. കണ്ണുകൾ പൊത്തി, ഉറക്കെ അവൾ പൊട്ടി പൊട്ടി കരഞ്ഞു.

"അപ്പോൾ ഞാനോ സെലീനാ..
നീ പോയാൽ ഞാനിവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക്..
ഇവിടെ മൗണ്ട് ബ്ലാറ്റൻ പള്ളിയുടെ ചെരുവിൽ ഇനിയെന്നും നമുക്കൊന്നായി ഇരുന്നൂടെ.."

എന്റെ ഹൃദയം മുറിഞ്ഞു. ചോരത്തുള്ളികൾ കണ്ണുനീർ രൂപത്തിൽ പുറത്തേക്ക് ചീറ്റി. ഞാൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. നിശബ്ദം. ഒന്നും കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറി. ചെമന്ന സൂര്യൻ ജലാശയത്തെ ചുംബിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കുറേ ആളുകൾ ഉറക്കെ ശബ്ദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനൊന്നും അറിയാതെ.. അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവൾ വിരലുകൾ പിഴുതുമാറ്റി മെല്ലെ നടന്നു..

"സെലീനാ.."

ഞാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. തിരിഞ്ഞ് പോലും നോക്കാതെ നടത്തത്തെ തോൽപ്പിച്ച് അവൾ കണ്മുന്നിൽ നിന്നും ഓടി മറഞ്ഞു. അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച ഞാനേറെ ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്ന ചുവന്ന റോസാപൂ ഇതളുകൾ വഴിയിൽ എവിടെയോ മെല്ലെ പൊഴിഞ്ഞ് വീണുടഞ്ഞു..

..............................................

മൗണ്ട് ബ്ലാറ്റൻ പള്ളിയുടെ ചെരുവിൽ അവനിന്നും അവളേയും പ്രതീക്ഷിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്നു..

No comments: